R-r

Mam wiele obaw, jeżeli chodzi o przyszłość Polski.  Trzeba mieć tego świadomość. PiS do tej pory nie był, aż taki antyunijny, żeby Polskę wyprowadzać z dość lukratywnego klubu rozwiniętych państw. Ostatnio pojawiła się jeszcze jedna rzecz, której jeszcze bardziej się boję i nie o to chodzi, że stoczymy się do poziomu nawet  niższego, niż obecnie jest Białoruś. Najwyżej będzie bieda, bo tak się stanie. Nasze związki z Europą są jedną wielką zależnością ekonomiczno-społeczną, bez której staniemy się bankrutem. Zauważam kolejny problem. Pieniądze z SAFE trafią do Polski, tak zakładam i chyba słusznie. Uzbroją armię i rozwiną przemysł zbrojeniowy. Potem przyjdą szkodnicy antyeuropejscy i przejmą potencjał militarny na rzecz Rosji  i wciąż to nie jest najgorszy scenariusz, albowiem Rosja ma zapędy na EU i będzie chciała wykorzystać ten potencjał. Wciąż to nie jest to, czego najbardziej się boję. Najmocniej boję się tego, że nasze dzieci pójdą na front ginąć za Putina. To jeszc...

Przychodzi dzień, kiedy nic nie chcesz. Nawet po głowie się podrapać, Kawę ze wstrętem podziwiasz, Herbatę z torsjami mieszasz. Słońce wykopałeś za orbitę, Koty z domu wyrzuciłeś, Wszelkie wygody do śmietnika, Została tylko głupot fabryka. Brniesz uparcie po ścianie, W mózgu masz dryfowanie, Zapisujesz datę w umyśle, Ostatnich minut w namyśle. 

Najtrudniej jest wtedy, kiedy za sterami władzy siedzą idioci albo cynicy mający w głębokim poważaniu życie ludzkie. Dla nich nie ma żadnej wartości nic, poza własną dupą i wyimaginowanymi ambicjami, bo są malutkimi ludźmi, moralnymi karłami o psychice małego dziecka. Potrafią zjednoczyć ku sobie innych karłów moralnych, którzy czują się lepiej, bo też są idiotami. Plucie na ludzi wydaje im się śmieszne. Cieszą się, kiedy ktoś obcy cierpi. Nie ważne, czy sąsiad albo człowiek z innego miejsca na ziemi. Użyją pięści i strachu, ażeby inni cierpieli.   Takim ludziom, człowieczeństwo jest terminem obcym. Ich małostkowość skupia się na niczym albo rzeczach, na własnym ego. Nieszczęście, bo tacy ludzie nas otaczają. Są w polityce i nawet nie trzeba ich pokazywać palcem, wystarczy odrobina wewnętrznej uczciwości.

Przy takiej księżycowej nocy, można pomyśleć. Przy takiej mroźnej nocy, dołożyć trochę zgrozy. Zamarznąć bez bliskiego serca można o północy. Brak gorącej herbaty jest jak brak ciepła w sercu. Zamarznąć mogły myśli i chęci do kolejnej więzi. Kiedy podnosisz głowę i czujesz zimno okrutne. W środku lód się pręży i krew zatrzymuje. Zesztywniała świadomość człowieka na skraju nędzy. Potworna niegodziwość, kiedy już wszystko stanęło. Kwiatów już nie ma, liście dawno temu opadły. Mroczne jaskinie nietoperzami zapełnione. W ciele ducha już nie ma i tylko koszmary uwięzione. Zasnął poeta, już go tu nie ma i nie zobaczycie. Dopóki słońce się nie podniesie i nie ucałuje. Czeka na promienny sztos, który rozbudzi głos.

Jeden przekonuje drugiego, żeby położył głowę na szubienicy i prowadzą dialog. Drugi pyta - Czy to bezpieczne. Pierwszy - No pewnie, kiedyś nie było policji i sądów, dziś obywatel jest bezpieczny. D - No, ale przecież tamto ostrze na górze nie jest do obcinania głowy.  P - Kto ci takich bajek naopowiadał. Przecież to tylko pomalowany kawałek papieru.

Połączenie Nostalgia, cienie i firany  Głosy jakieś zza ściany  Na podłodze rozłożone dywany. Tu już nic nie było słychać  Tam zaszło ciemnością  Ścieżki płaczem naznaczone. Znów myślę o tym, jakby to wszystko naprawić i wrócić na łono zielonej darni. Do życia dla niej, dla tej mojej kochanej, okrytej kwiatami. Jedynej, której serce oddałem. Jesteś gdzieś daleko, choć myślami przy mnie. Szukam Cię, gdzieś w zakamarkach. Czekam i myślę. Chciałbym Cię już dotknąć i poczuć woń. Miękkie zarośla oraz dotknąć skroń. Polecieć wysoko, ponad ptakami oraz wszelkimi dziwactwami. Także wznieść się ponad chmurami, przelecieć warstwy atmosferyczne i o księżyc się otrzeć. Musnąć kolejnej planety, odbić od Saturna i w gwiaździstym pyle poczuć się mile. Jeszcze nie dziś, lecz kiedyś, już teraz albo w tej chwili. Czuć we mnie natchnienie do bycia gwiezdnym reniferem. Obłoki świetliste, dziury czarne i kuliste. Przyciągają moje kończyny, gdzie zaczynają się jej wszelkie młyny. Mielą...

 Jakbyś musiała walczyć, to co byś zrobiła? Powiem Ci moja Miła, że walka o serce, Jest jak zabawa w motyla. Tenże odleci, poszuka jakiegoś krokodyla, Zjedzą go wszystkie myśli. Zostanie po tym tylko dużo liści, Pozbierasz moja Pani. Poukładasz i do serduszka powkładasz, Jeden przy drugim, ażeby  został. Na zawsze w twojej pamięci, Bez wątpienia i innych chęci. Drań straszny, bo szuka innych motyli, Albowiem uwielbia polatać z nimi. W jedną i drugą stronę, Z góry do dołu. Namiętnie rozgrzewa i świni, Nawet w ciemnej jaskini. Nietoperz z niego wszelaki, Kurz jeszcze nie opadł na ptaki. We wnętrzu poczuł się owaki, Wielki jakby w ogniu żelaźniaki. Z tej całej draki, Wybuchł, drań z niego taki. Potem o wszystkim zapomniał, Z kretesem zmarniał. Tylko zostawił świat mały, Bez energii opustoszały. Myszki już nie śpiewały, On przyległ cały. Ostygł biedaczek, Odszedł bez kaczek.

Drogi Człowieku, Jak sądzisz, a właściwie, do czego zostało stworzone AI? Zarabiać pieniądze. Nie liczą się kwestie etyczne, rozwój a tylko forsa.  Ponoć teraz AI wielkim korporacjom przynosi straty. Dla dużych korporacji to jest bez znaczenia, co zaraz wytłumaczę. AI w końcu musi zacząć zarabiać, o czym korporacje doskonale wiedzą i mają doświadczenie w tym, jak to zrobić. Proste mechanizmy, aczkolwiek cel jest taki, żeby uzależnić od swoich usług odbiorcę. Przykładem jest portal multimedialny, którego wszyscy doskonale znają. YouTube. YouTube, które przez wiele lat nie zarabiało pieniędzy, aczkolwiek nie jest to prawdziwa teza. Nie zarabiało bezpośrednio od potencjalnego odbiorcy, ale to nie znaczy, że przynosiło tylko straty. Było bańką, takim pompującym się balonem. Bańką, ale rosnącą, więc jego wartość nie malała, tylko rosła. Można bańkę wycenić i oszacować jego wartość. Każdy potencjalny odbiorca treści, powodował, że bańka miała większą wartość. Jego wartość ...

Połóweczka, kawałek dzbaneczka. Drewienko, pal licho okienko. Za obrazem jakieś prześcieradełko. Koniec myśli, a to przecież źródełko. Tęga głowa, a nie fryzura kolorowa. Jeszcze tylko mydełko. Po tym wszystkim pianka i śmietana. Taka była ostatnia rozprawa Mariana. O rzeczy wielkie. Lecz naprzeciw był motylek. Jakby jakiś mały pyłek. Tramwaj, poeta i statek. Na łodzi leżał majtek. W wyobraźni kotek. Mruczał troszeczkę. Przecież miał chwileczkę. Śnił o kolacji. Lecz w brzuszku miał sprzeczkę. Walczył głodek o miseczkę. Lecz przegrał bitwę. Obudził potwora. Zwierz wstał i poszedł. Oglądać pusty talerzyk. Podrapał Justynkę. Chciał choć odrobinkę. Został sam i upolował dziewczynkę. Zabawił troszeczkę. Na parapecie zamknął oczka. Poszybował wysoko. Nóżkę wystawił. Spadł biedaczek. Wprost na laczek. Obolały wystawił języczek. Jakby mały patyczek. Uschnął bez picia. Pogłówkował, że bez bicia. Serduszko zaprzestało. Szeleścić nie dawało. Pazurki schowało. W świat poleciało. Ptaszków było mało...

Pełza, raczkuje i podskakuje. Z jednej nóżki na drugą. W niczym się nie krępuje. Tu ukuje, tam uszczypnie. Zwykła zaraza atakuje. Faszystowska ośmiornica.

Czemuż nie Aczkolwiek nie wiem gdzie. Wkleić nie mógł nigdzie. Potem podrapał się po udzie. Fantasmagoria w ułudzie. Jednak nie dał się nudzie. Wszak siedział na ladzie. Więc zapalił jakąś gandzie. Zaraz potem był w transie. Zapomniał wypić kawusie. Ponieważ za oknem były strusie.

    Pojęcie, które mi przyszło do głowy, a jest w pewnym stopniu wg, bo skoro je wymyśliłem i i mam prawo do tego, żeby przypisywać mu moją teorię, pochodnym od syndromu sztokholmskiego . Czym jest syndrom sztokholmski, każdy powinien wiedzieć, a jeżeli nie, przypomnę, że oznacza ofiarę, która broni przestępcy. Nie zawsze pasuje dodawać do rzeczywistości pojęcie syndromu sztokholmskiego, który odnosi się bezpośrednio do ofiary i przestępcy. Przykładem jest polityka, gdzie często nie wypada używać tego pojęcia, więc pragnąłbym, ażeby do naszego słownika dodać nowe pojęcie, które poniekąd jest szersze i dotyczy wielu zjawisk powodujących uległość ofiary. Bardzo często spotykane zjawisko w naszym życiu. Szczególnie w życiu politycznym i preferencjach wyborców w demokratycznych państwach. Demokracja nie oznacza dobrobytu, ani niczego więcej, poza tym, że jednostka ma prawo wyboru. Jednostka jest wolna i może wybierać spośród wszystkich kandydatów, którzy zechcą brać udział w życiu...

Był roztrzaskany, jak sople. Spadające z nieba, niczym krople. W przepaść zakończoną wyciem. Stad wilków o bladym świcie. Opuszczony jak padający pies. Odrzucony ze swojego stada bies. Leżał pod wykluczonym drzewem. Umierał z wyrwanym sercem. Tęsknoty za ciepła promykiem. Zmarźniętym na kość chomikiem. Źrenice zamarzły jak skała. W pieczarze losu marzeń chwała. Świat wyrzeźbił własną dłoń. Poczuł nosem dziwaczną woń. Otworzył portal i przeszedł. Na drugą stronę gwiazdy. Gdzie słuch o mroku zaniknął. Nadzieja swój blask zostawiła. Gorący jak płynące żelazo. Rzeka owiewała jego ciało. Korzeń wystający z grobu. Śmierć w głowie półwyrobu. Wyznaczając grozę w duszy. Niepokoju wszelkich suszy. Prawie odszedł na zawsze. Jeszcze tlił się w fajce głaz łzawsze. Rozpalił stos wątłych planet. Wlekących się przez wolę sonet. Gorzkich zasolonych prawd. Na koniuszku lat walki krzywd. Tłukących się kryształów. Rozpryśniętych wokół wyrazów. Minionego słowa dźwięcznej sylaby. Głosu wszelkich prawdziwośc...